Jeśli zastanawiasz się, czy warto wracać do płyt CD i Blu-ray: tak, o ile chcesz mieć pewność, że film czy album nie zniknie z twojej biblioteki bez pytania. Fizyczny nośnik daje ci własność, streaming daje dostęp – a to nie to samo.
Przeczytałem poradnik Chipa o tym, jak dbać o płyty, żeby zawsze były w świetnym stanie. Trzy proste metody, nic odkrywczego. Ale zatrzymała mnie jedna myśl z wstępu: że czasy prokonsumenckiego streamingu chylą się ku końcowi. I mam wrażenie, że to nie jest jęk audiofila z zaświatów, tylko trzeźwa diagnoza.
Płaciłem za dostęp, myślałem że posiadam
Policzyłem sobie ostatnio, ile wydałem na abonamenty przez ostatnią dekadę. Muzyka, filmy, seriale – kilka usług naraz, bo ulubione tytuły rozeszły się po różnych platformach. Wyszła kwota, za którą można kupić przyzwoitą półkę płyt. Z tą różnicą, że po dziesięciu latach abonamentu nie mam nic. Ani jednej piosenki na własność.
To jest ta cicha zmiana, o której się nie mówi. Kiedy streaming wchodził, obiecywał wygodę i cenę. Dziś ceny rosną, katalogi się kurczą, tytuły znikają z dnia na dzień, bo wygasła licencja. Za to co miesiąc płacę tyle samo, a często więcej.
Nostalgia to wygodna wymówka
Łatwo zbyć powrót do płyt jako fanaberię – trzeba je odkurzać, przechowywać w pudełkach, uważać na zarysowania. Ten poradnik o pielęgnacji tylko to podkreśla: fizyczny nośnik wymaga zachodu. Ale ten zachód jest ceną za jedną rzecz, której streaming mi nie da – że to jest moje i nikt mi tego nie odbierze aktualizacją regulaminu.
Nie wracam do płyt, bo tęsknię za szeleszczeniem opakowania. Wracam, bo zrozumiałem, że przez lata wynajmowałem własną kolekcję i nazywałem to posiadaniem.
Nie zamierzam kasować kont w serwisach – do przeglądania nowości są świetne. Ale ulubione albumy i filmy, te, do których wracam, chcę mieć na półce. Bo jedyna biblioteka, której nikt mi nie zdalnie nie wyłączy, to ta, którą trzymam w ręku.
