Włoski fotograf Alessio Mamo w rozmowie z Guardianem opisał kadr, który uważa za najważniejszy w swojej karierze: portret dwunastoletniej Manal, leczonej w irackim szpitalu po eksplozji rakiety. Dziewczynka doznała poważnych poparzeń rąk i twarzy. „Yet in many ways she seemed just like a regular young girl” – powiedział o niej Mamo.
To zdanie tłumaczy siłę zdjęcia. Manal jest ofiarą wojny, ale na fotografii pozostaje przede wszystkim nastolatką – z gestem, spojrzeniem, obecnością, które nie dają się sprowadzić do słowa „poszkodowana”.
Mamo przyznaje, że jego droga do takiej fotografii zaczęła się od momentu zwrotnego. Przez pierwsze mniej więcej osiemnaście lat pracy interesowała go głównie estetyka. Punktem przełomu stała się relacja z katastrofy u wybrzeży Lampedusy 3 października 2013 roku, w której zginęło ponad 250 migrantów z Erytrei.
Wtedy – jak mówi – zrozumiał, że chce opowiadać historie o niesprawiedliwości społecznej i o ludziach, a nie tylko komponować obrazy.
Portret Manal jest tego dowodem. Nie epatuje raną, lecz przywraca dziewczynce to, co wojna najczęściej odbiera pierwsze: prawo do bycia po prostu sobą.
