Przeczytałem, że w ciągu jednego pokolenia średnia długość ludzkiego życia wydłużyła się o prawie dekadę – tyle że te dodatkowe lata często spędzamy w chorobie i bólu. Pomyślałem od razu o psach, bo tu dzieje się dokładnie to samo.
Mój pies żyje dłużej, niż żyły psy z mojego dzieciństwa. Lepsza karma, szczepienia, weterynaria na wyciągnięcie ręki. Ale dłużej nie znaczy zdrowiej.
Widzę to codziennie: siwiejący pysk, sztywniejsze poranki, wolniejsze wchodzenie po schodach. Wydłużyliśmy psom życie, ale nie zawsze dołożyliśmy do tego jakość tych lat.
Nie liczę już tylko lat
Przestałem myśleć o wieku psa w kategorii „ile jeszcze pożyje”. Zacząłem pytać: ile jeszcze przeżyje dobrze, bez bólu, z ogonem w górze.
To zmienia decyzje. Kontrola wagi, ruch dostosowany do stawów, badania krwi u seniora zanim coś zaboli. Profilaktyka zamiast gaszenia pożarów.
Jeśli twój pies wchodzi w wiek senioralny, nie czekaj na wyraźne objawy – regularna wizyta u weterynarza i badania kontrolne potrafią kupić nie tyle lata, co dobre lata.
Gorzka prawda o medycynie ludzkiej okazała się dla mnie najlepszą lekcją o psie. Chcę, żeby mój pies żył długo. Ale bardziej chcę, żeby żył dobrze.
