Wspólne oglądanie meczu nie jest tylko hałasem i adrenaliną. Badacze zwracają uwagę, że kibicowanie w grupie buduje poczucie przynależności, a to jeden z najlepiej udokumentowanych czynników wspierających zdrowie psychiczne. Krótko mówiąc: liczy się nie wynik, tylko to, że przeżywam coś razem z kimś.
Sam jestem domatorem. Wolę mecz obejrzeć w ciszy, z herbatą, bez sąsiada, który wrzeszczy przy każdym rzucie rożnym. A jednak coraz częściej łapię się na tym, że wracam do oglądania w większym gronie – i nie ma to nic wspólnego z tym, kto strzeli gola.
Przynależność działa jak lek, którego nie kupię w aptece
Poczucie, że jestem częścią grupy, że ktoś obok czuje dokładnie to samo w tej samej sekundzie, to coś, czego nie da się zamówić w aplikacji. Samotność potrafi obciążać organizm nie mniej niż zła dieta czy brak ruchu. Wspólne emocje działają odwrotnie – dają sygnał, że nie jesteśmy sami.
Nie chodzi o to, żeby nagle pokochać stadion. Chodzi o powtarzalny rytuał, w którym spotykam tych samych ludzi wokół tego samego wydarzenia. To właśnie regularność buduje więź, a więź buduje odporność psychiczną. Mecz jest tu tylko pretekstem – równie dobrze mógłby to być wspólny bieg czy planszówki.
Uważam, że popełniamy błąd, gdy sprowadzamy kibicowanie do wyniku. Kiedy moja drużyna przegrywa, a i tak wychodzę z wieczoru w lepszym nastroju, to znak, że dostałem coś ważniejszego niż trzy punkty w tabeli.
Uwaga na drugą stronę medalu
Nie będę udawał, że wspólne emocje mają tylko zalety. Silny stres, alkohol i skoki adrenaliny przy dramatycznych końcówkach to realne obciążenie dla serca. Jeśli ktoś ma nadciśnienie albo problemy kardiologiczne, warto potraktować to poważnie i porozmawiać z lekarzem, zamiast udawać, że emocje nie mają ceny.
Kluczowa jest równowaga. Wspólnota tak, ale bez wciągania się w agresję, hejt i przekonanie, że przeciwnik to wróg. To już nie jest zdrowie, tylko jego przeciwieństwo.
Dlatego zostaję przy swojej ciszy na co dzień, ale kilka razy w miesiącu wychodzę do ludzi z pełną świadomością, po co to robię. Nie dla wyniku i nie dla widowiska. Dla tego prostego uczucia, że przez półtorej godziny należę do czegoś większego niż własna kanapa.
